Książki z marca 2021 cz. 2

Czas na drugą część książek z marca 2021. Tym razem na tapet biorę książki dla dzieci i rodziców. Zapraszam!

Wpis powstał we wspołpracy z księgarnią czytam.pl

Książki dla dzieci

Cyfekrowa książka“, wyd. Nasza Księgarnia

Cyferkowa książka” to bardzo przyjemna książka dla najmłodszych do nauki cyfr i liczenia. Cyfry są kolejną częścią “Literkowej książki”.

Książka jest kolorowa i interaktywna dzięki zawartych w niej protych zadaniach. Zamiast ilustracji wykorzystano zdjęcia cyferek wydzierganych na szydełku przez Annę Salamon. Maluchy mogą zobaczyć, jak wygląda cyfra, jak się nazywa, a liczyć uczą się razem z zapełniającym się zabawkami i innymi przedmiotami regał.

Do tego, co kilka cyfr, autorki proponują przyjemne wierszyki, które napisała Alicja Krzanik i ilustracje, na których dzieci mogą szukać i liczyć przedmioty znane im z codzienności.

Fot. Anna Mitura

Za chmurami“, wyd. Dwukropek

Tę książkę wybrała moja córka. “Za chmurami” to pięknie ilustrowana opowieść o rodzinie wpatrzonej w ekran telewizora, opowiadana z perspektywy dziewczynki próbującej zwrócić na siebie uwagę rodziców. Pewnego dnia dziwny stwór kradnie ich antenę telewizyjną, a oni w walce o nią, zostają prowani w dalekie strony, gdzie przezywają wspólne przygody.

Poruszająca książka autorstwa Karoliny Hyli zmusza do refleksji nad naszą codziennością oraz tym, co naprawdę jest w życiu ważne.

“Za chmurami” otrzymała wyróżnienie Jury Dziecięcego w 6. edycji konkursu Książka Dobrze Zaprojektowana – zacznijmy od dzieci.

fot. Anna Mitura

A królik słuchał“, wyd. Mamania

Nie jest to całkowita nowość w naszej biblioteczce, jest to jednak książka, która w minionym miesiącu towarzyszyła nam codziennie.

“A królik słuchał” Cori Doerrfeld to historia Taylora, który pewnego dnia postanowił coś zbudować. W czasie pracy spotyka go jednak niepowodzenie. Na kolejnych stronach przychodzą do niego różne zwierzęta, każde z inną radą, co powinien teraz zrobić Taylor. Żadna z nich jednak nie jest dla niego pomocna. Na końcu przychodzi królik, który po prostu jest obok chłopca i milcząc towarzyszy mu w jego emocjach.

Oprócz wartościowej treści książka jest pięknie i minimalistycznie zilustrowana. Ilustracje stanowią w niej dopełnienie treści, nie przeszkadzają jednak w jej odbiorze ani nie rozpraszają zbytnio uwagi. Są narysowane miękką kreską i utrzymane w pastelowych barwach, co daje kojący efekt całości.

Jedna z prowadzących zajęcia w mojej szkole powiedziała, że jest to książka dla każdego terapeuty.

Fot. Anna Mitura

Tosia i Julek“, wyd. Dwukropek

O Tosi i Julku wspominałam już kilka razy na moim Instagramie. Bo są to książki, które absolutnie skradły moje serce.

“Tosia i Julek” to typowe historyjki o charakterze psychoedukacyjnym dla dzieci. W każdej części książki jej bohaterowie przeżywają przygody, które wydarzają się w codzienności każdego dziecka. W każdej z nich jednak małe rodzeństwo napotyka na jakąś trudność, wyzwanie. Na placu zabaw konfrontują się, z tym że inne dziecko nie chce się podzielić swoją łopatką [“Tosia i Julek uczą się dzielić“], a podczas porannego mycia zębów nie potrafią skupić się i zrezygnować z zabawy [“Tosia i Julek myją zęby“]. Są to realne problemy małych dzieci, ale nie tylko, także ich rodziców i opiekunów.

Autorka, Magdalena Boćko-Mysiorska, pokazuje z jednej strony dzieciom, jakie zachowania w tych trudnych sytuacjach są społecznie akceptowalne, a jakie niekoniecznie, jak sprostać oczekiwaniom dorosłych, a z drugiej strony rodzicom, jak w tych trudnych i często wyprowadzających z równowagi momentach, zareagować szanując granice dziecka, wspierając je w jego emocjach, jednocześnie nie dając przyzwolenia na krzywdzenie innych czy łamanie zasad.

Książki z serii “(Nie) Tacy Sami” to praktyczne “poradniki” życia dla dzieci i dorosłych. Na końcu każdej historii autorka zawarła fachową wiedzę, wskazówki i porady dla rodziców i opiekunów, którzy mogą dowiedzieć się, z czego dane zachowanie dzieci wynika, czego mogą, a czego nie mogą od nich oczekiwać oraz praktyczne strategie radzenia sobie.

Te niepozorne książeczki to skarbnica dobrych nawyków, rozwiązań i strategii dla małych i dużych! W moim odczuciu świetnie sprawdzą się jako lektura w domu, żłobku, przedszkolu, a nawet w ośrodkach i gabinetach terapeutycznych dla dzieci i rodzin.

Niedźwiadek szuka przyjacół“, wyd. Dwukropek

Ta książka urzekła mnie ilustracjami. Są przepiękne, baśniowe, wykonane z niezwykłą starannością. Obcowanie z nimi uwrażliwia dzieci na sztukę, koi, kształtuje zmysł estetyczny. To jednak tylko jeden z walorów tej książki.

Historia jest dokładnie o tym, o czym mówi tytuł: “Niedźwiadek szuka przyjaciół”. Poznajemy w niej niedźwiedzia, który jest samotny i szuka przyjaciół. Niestety, dlatego że jest większy od innych mieszkańców lasu, robi dużo hałasu i nie za bardzo wie, jak “zagadać”, wszystkie zwierzęta od niego uciekają. W końcu pewien jeż decyduje się zaryzykować i wchodzi w dialog z Niedźwiadkiem.

Bardzo ważna, moim zdaniem, prawda, która płynie z tej książki to ta, że nie wszyscy będą nas lubić oraz że nikogo nie da się zmusić do przyjaźni. Niedźwiadek bowiem tak bardzo chciał, żeby wszyscy go lubili, że nie starczało mu już zasobów, żeby cieszyć się z tego, co już ma.

Książki dla rodziców

Jak zapewnić swojemu dziecku najlepszy start. Edukacja i rozwój zgodne z naturalnymi potrzebami przedszkolaka“, wyd. Muza

Powstawanie tej książki śledziłam na Instagramie jej współautorki, Anity Janeczek-Romanowskiej i wiedziałam, że to musi być coś dobrego. Jednak ponieważ nie jestem mamą przedszkolaczki, nie wyrywałam się do zakupu tej książki.

Po jej lekturze mogę zapewnić – nie jest to książka tylko dla rodziców przedszkolaków, ale dla wszystkich rodziców dzieci do 6 roku życia.

“Jak zapewnić swojemu dziecku najlepszy start” została napisana przez doskonałą psycholożkę dziecięcą, Anitę Janeczek-Romanowską oraz pisarza i nauczyciela akademickiego Mikołaja Marcela. Porusza temat wyboru przedszkola i adaptacji w placówce, ale także wiele innych tematów, z którymi warto, by rodzice się zapoznali.

W sposób bardzo merytoryczny, ale i łagodny w stosunku do czytelnika, autorzy odpowiadają na potencjalne pytania rodziców, wskazują rozwiązania i metody zaczerpnięte z ich doświadczenia zawodowego, pokazują, co warto robić w relacji z dzieckiem, a czego unikać.

W tej książce znajduje się masa aktualnej wiedzy z zakresu rozwoju małego dziecka. Od tego jak dzieci budują relacje, przez lęki i kryzysy rozwojowe, edukację, zabawę i komunikację aż po wychowanie bez kar i nagród, nowe media, rozwój dzieci ze specjalnymi potrzebami i wspieranie rozwoju przedszkolaków.

Zarówno jako mama, jak i opiekunka w klubie malucha, znajduję z niej wiele przydatnych wskazówek, inspiracji czy po prostu “zwykłej” wiedzy, które poszerzają moje horyzonty, kompetencje i sprawiają, że jestem jeszcze jeden kroczek bliżej do zrozumienia i wspierania dzieci otaczających mnie na co dzień. Zarówno mojej córki, jak i dzieci w placówce.

Gdybym miała wymieniać tu każdy aspekt tego poradnika, który jest warty uwagi, napisałabym osobną książkę. Ten tytuł bardzo polecam rodzicom, opiekunom i nauczycielom, którzy chcą mądrze towarzyszyć dzieciom i wspierać je w ich rozwoju.

Fot. Anna Mitura

Do przeczytania w następnym miesiącu ❤

#polecANKA № 10

To już 10 #polecANKA! Juhu! A ponieważ to jakby jubileusz, to postanowiłam dziś podzielić się z Wami czymś nieco innym niż do tej pory. #polecANKA na początku, miała być cyklem muzycznym. Jednak jak się z czasem okazało, Wasze potrzeby są nieco inne. I to świetnie, bo #polecANKA nabrała przez to kształtu. To Wy wybieracie to, co w danym momencie jest dla Was bardziej atrakcyjne, ciekawe a ja szukam w tym temacie tego, co przetestowałam, poznałam, co sprawdza się u mnie, w mojej rodzinie i pracy. To też dla mnie świetna forma interakcji z Wami, mam poczucie, że przez obustronne zaangazowanie #polecANKA jest bardziej bezpośrednia.

Kończąc jednak ten przydługi wstęp. Dziś chcę Wam przedstawić pięć inspirujących mnie kobiet. Tych, od których się uczę, które są wspierające, dzielą się swoją wiedzą i doświadczeniem. Kolejność jest przypadkowa.

Na początek przedstawiam Magdę z @magdaraczka_fotografuje Magda jest fotografką i mamą Kaja. Jeszcze niedawno prowadziła swoją działalność w zupełnie innym obszarze, ale odważyła się na zmianę. Na Instagramie pokazuje rodzinną codzienność, wspólne gotowanie, podróże. Mówi też o zdrowiu psychicznym, o szukaniu swojej drogi i pomysłu na siebie. Mnie osobiście zmotywowała do założenia Music is fun! Tworzy też reportaże o kobietach w cyklu #projektmatka. Magda organizuje też dużo akcji, ostatnia z nich to #nieczekampublikuję zachęcająca do dzielenia się swoją twórczością nawet wtedy, gdy uważamy, że nie jest wystarczająco dobra.

Kolejna kobieta to Zuza Skrzyńska. Mama Oli i Ali, która w sieci wspiera inne mamy w radzeniu sobie z trudnymi emocjami. Porusza trudne tematy: złości rodzicielskiej i dziecięcej, poczucia winy, perfekcjonizmu, depresji, uzależnień. Dzieli się tym, co sama uważa za wartościowe, co sama przetestowała i u niej działa. Dodatkowo, daje cenne wskazówki biznesowe i marketingowe. U Zuzy można poczuć się poklepanym po plecach, zmotywowanym ale czasem wylewa też kubeł zimnej wody na głowę. A wszystko to w komunikacji empatycznej i stanowczej, a to niełatwe połączenie. To, co moim zdaniem, wyróżnia konto Zuzy, poza tym wszystkim, co już wymieniłam, to #notatkizmacierzyństwa Jak Zuza sama mówiła, czyta za nas książki i wyciąga z nich same konkrety podając je w graficznej formie notatek.

Trzecią super mamą jest Natalia z @druzyna_b Kobieta petarda! Mama czwórki (CZWÓRKI!) dzieci, która razem z mężem zdecydowała, że będą uczyć dzieci w systemie edukacji domowej. Jest edukatorką Pozytywnej Dyscypliny. Popularyzuje rodzicielstwo bliskości i dystansu 😉 Natalia organizuje przeróżne akcje związane z kobiecością i macierzyństwem m.in. #jestemwystarczajaca #połógtonormalne czy #edwtrasie gdzie pokazuje, jak można podejść do tematu edukacji dzieci. U Natalii znajdziecie wsparcie, dużą dawkę humoru, tematy społeczne i edukacyjne, codzienność – czasem wciągającą, czasem codzienną 😉 tak się akurat złożyło, że byłyśmy z Natalią wciąży w tym samym czasie. Ona w trzeciej, ja w pierwszej. Ile ta kobieta dała mi wtedy odwagi, siły, wsparcia, ile rzeczy wytłumaczyła. Jestem wdzięczna na maksa!

No i pora na muzyczne poletko. @mama_rytmiczka jak sama nazwa wskazuje – mama i rytmiczka. Autorka audiozabaw. Natalia, podobnie jak ja, zajmuje się tematem umuzykalniania dzieci i daje do tego gotowe narzędzia, czyli audiozabawy właśnie. Dzieli się mnóstwem inspiracji – muzycznych, książkowych, filozoficznych. A to, co ja znajduję u Natalii, to dużo spokoju, ciepła i otwartości. Zobaczcie, co ciekawego tym razem zaproponuje.

And last, but not least @musicat_muzyczneinspiracje Paulina, również rytmiczka tworząca muzyczne zabawy ruchowe, taneczne czy z wykorzystaniem kubeczków. Stworzyła również Rytmiczanki Kolorowanki, wspaniałe narzędzie do wykorzystania w domu czy na zajęciach muzycznych. Ale ponieważ pracuje teraz nad innym projektem razem z @panirytmika są one dostępne tylko do końca tego miesiąca. Więc jeśli jesteście ich ciekawi, biegnijcie szybko! U Pauliny jest bardzo miło, muzycznie, kolorowo i inspirująco.

Na dziś to tyle. Pięć kobiet dzielących się tym, co mają w sobie pięknego, każda z nich wspierająca, inspirująca, motywująca do działania. Zajrzyjcie do nich koniecznie, bo to są kopalnie wspaniałych rzeczy!

Tosia i las

Nadeszła jesień a wraz z nią długie popołudnia i wieczory. Siłą rzeczy, będziemy spędzać z naszymi dziećmi więcej czasu w domu. Dlatego mam dla Was propozycję: słuchowiska.

Wcześniej już pojawiła się Bajka o listku, dziś mam dla Was bajkę o Tosi i lesie. Podobnie jak poprzednia, tak i ta bajka inspirowana jest naturą. Są to bajki napisane w oparciu o relaksację autogenną Schultza, w której osoba uczestnicząca ma wyciszyć swój układ nerwowy poprzez poczucie ciężkości swojego ciała, ciepła, skupieniu się na oddechu i biciu serca. W pracy z dziećmi do tego celu wykorzystuje się właśnie bajki.

Tosia i las to bajka skupiająca się w dużej mierze na oddechu, dlatego chcę zaproponować Wam aktywność, która również ćwiczy oddech dziecka o dodatkowo jest bardzo przyjemną pracą plastyczną.

Przygotuj:

  • arkusz papieru, taki jaki masz
  • Marker/ołówek/długopis
  • Mocno rozwodnione farby w ulubionych kolorach
  • Słomkę

Wykonanie:

Na arkuszu papieru narysuj drzewo: pień i galezie. Nakładajcie z dzieckiem kolorowe plamy farby w koronie drzewa, a następnie rozprowadźcie je dmuchając przez słomkę.*

wykonanie i foto: Anna Mitura

Proste, prawda?

Jeśli spodobała Ci się moja propozycja na jesienne popołudnie z dzieckiem, będzie mi miło, jeśli udostępnisz ją u siebie 🙂

* inspiracja do pracy plastycznej pochodzi z książki Ani Weber Rok wychowania przez sztukę

Baju baj…

Już jakiś czas temu, obiecałam na Instagramie, że nagram bajkę. Długo się do tego zabierałam, bo muzyka, bo prawa autorskie, bo to, bo tamto. Aż wreszcie dzisiaj poczułam, że to ten moment i ją nagrałam. Prawdopodobnie w zupełnie niewłaściwym marketingowo momencie, ale ja nie jestem marketingow… czynią (?) tylko muzykolożką, więc sobie wybaczam 😀

Bajka o Listku powstała na jedne z zajęć umuzykalniających jako element relaksacji. Czytałam ją w akompaniamencie Spiegel im Spiegel Arvo Parta. Bajka opisuje, co dzieje się z małym Listkiem oderwanym od gałęzi drzewa. Jest utrzymana w ruchu falującym, mającym oddawać ruchy brzucha podczas oddychania. Opis tego, co dzieje się z Listkiem podczas jego podróży, nawiązuje do ciała dziecka. Może ono wejść w kojący rytm oddechu, poczuć rozluźnienie, uspokoić się. Całość jest utrzymana w pozytywnym tonie, by maluch mógł faktycznie się zrelaksować, poczuć się przyjemnie i błogo. Zawarte są tu również opisy obiektów, nawiązujące z kolei do zmysłów: wzroku, słuchu i dotyku. Dziecko może poczuć, że jest tu i teraz, wejść w pewien rodzaj medytacji uważność, lub po prostu wyciszyć się przy innej aktywności.

czyta: Anna Mitura, tekst: Anna Mitura
piano: Jurgen Kruse, viola: Benjamin Hudson

#polecANKA №7

Wracamy do książeczek dla dzieci, tym razem nieco starszych. Ale czy na pewno?

Pozostajemy w Polskim Wydawnictwie Muzycznym. Ci, którzy znają ich książki, pewnie już się domyślają, o których chce dziś napisać.

fot. Anna Mitura

Glissando, Alikwoty i Ostinato to rymowane historyjki o Soni, która spotyka Sonostworki, wyjaśniające jej kim są i jak je odnaleźć w muzyce. Ale nie tylko. Sonia szuka Glissanda podczas zabawy na sankach, Ostinata w codziennych czynnościach, a Alikwoty okazuje się, że są w każdym dźwięku.

Tematyka książeczek jest dla starszych dzieci (5-6 lat) jednak my w domu też je czytamy z dwulatką. Najbardziej lubimy Ostinato. Ta część zachęca do wsłuchania się w dźwięki otoczenia. Jak brzmi krojenie warzyw, chodzenie, samochody, ale też śpiew ptaków i… my sami. Młodszym dzieciom spodoba się mnogość wyrazów dźwiękonaśladowczych takich jak “ciach ciach”, “gul, gul”, “stuk puk”.

fot. Anna Mitura

Kolejnym walorem książeczek są ilustracje. Są przepiękne! To uczta dla oczu, można je po prostu z dzieckiem oglądać i wymyślać własne historyjki.

Fot. Anna Mitura

Karty w książeczkach są sztywne, jednak nie przypominają śliskich tekturowych książeczek dla dzieci. Jest to po prostu gruby karton, całość więc prezentuje się bardzo estetycznie.

Autorką tekstu jest Katarzyna Huzar-Czub, ilustrowała Gosia Herba.

fot. Anna Mitura

W tym szaleństwie jest metoda.

Niedawno jedna z mam zapytała mnie, czy moje zajęcia prowadzone są według jakiejś metody, czy “tak o” je sobie wymyśliłam. Porozmawiałyśmy o tym chwilę, ale to pytanie skłoniło mnie do głębszego przemyślenia sprawy.

O co tak naprawdę chodzi w muzykowaniu? O metodę? O sposób? Czy muzykowanie jest środkiem do osiągnięcia celu, czy celem samym w sobie?

Dla mnie, i jest to moje osobiste zdanie, przy muzykowaniu, metoda jest wtórna. Metod tych zresztą jest bardzo dużo. Oczywiście, jeśli mówimy o prowadzeniu zajęć, oparcie się o metodę lub teorię jest ważne, ale nie tyle dla rodziców czy uczestników zajęć, ile dla prowadzącego. Uczestnicy nie muszą jej znać, by czerpać z niej korzyści. Jednak sądzę, że w przypadku takiej aktywności jaką jest muzykowanie, najważniejsze jest to, co wydarza się na płaszczyźnie społecznej, emocjonalnej i poznawczej osób biorących w nim udział. Ale by te rzeczy mogły się wydarzyć, konieczne jest świadome zaangażowanie. W przypadku rodzinnego muzykowania myślę o świadomym zaangażowaniu osób dorosłych, bo oczekiwanie tego od dzieci, jest jak oczekiwanie deszczu na pustyni. Jeśli chcemy, by muzykowanie miało działanie więziotwórcze, by pobudzało lub koiło emocje, by dawało pole do rozwoju i wyrażania siebie, musimy włożyć w to wysiłek. Jeśli przychodzimy na koncert, na którym jest osoba grająca lub śpiewająca i wiele osob, które jedynie słuchają, nie wytworzy się między nimi obustronna, oparta na zaufaniu i otwartości więź. A to właśnie dzieje się, gdy obie strony aktywnie muzykują. Bardzo lubię ten moment, szczególnie w relacji z małymi dziećmi, bo dzieje się to jakby przy okazji, na poziomie, na którym jesteśmy równi. Dziecko proponuje aktywność np. klaskanie a my, dorośli “podłapujemy” ten sygnał, klaszcząc razem z dzieckiem. To niezwykły obszar, w którym dziecko ma realny wpływ na otaczającą go rzeczywistość, może podejmować samodzielne decyzje i relizować swój potencjał. To też przestrzeń, w której nie ma dobrych i złych pomysłów czy odpowiedzi, nie ma oceniania. Jest radość ze wspólnego tworzenia, robienia czegoś razem, dotykanie tego pierwotnego wspólnotowego pierwiastka w nas.

Pamiętam ze studiów pytanie o istnienie muzyki. Gdzie ona tak naprawdę jest i czy istnieje niewykonywana? Nie mam tu na celu odpowiadania na to pytanie, jednak czuję, że to, co tworzymy wspólnie muzykując, jest unikalne dla tej konkretnej chwili i konkretnych osób. To coś, co nie zaistnieje bez nas, a w innym składzie zaistnieje w całkiem inny sposób.

Przychodząc z dzieckiem na zajęcia, warto odpowiedzieć sobie na pytanie, po co to robię. Co chcę osiągnąć? Czy chcę zapewnić mojemu dziecku bogate środowisko muzyczne? Czy chcę, by rozwijało swoje kompetencje społeczne i emocjonalne? Czy chcę dać dziecku jego własną przestrzeń, w której samo może decydować o sobie? Czy chcę, by uczyło się muzyki, miało większą łatwość w uczeniu się języków? A może rozwijało koordynację ruchową? Żadna z odpowiedzi nie będzie zła lub dobra. Jednak w zależności od naszych oczekiwań i celów, będziemy mogli wybrać najlepsze dla nas zajęcia. Oczywiście na każdych zajęciach umuzykalniających, każda z tych rzeczy się zadzieje, jednak w różnym stopniu, w zależności od metody właśnie.

Czy to źle, że tamta mama zadała mi pytanie o metodę? Nie, to bardzo dobrze. Myślę, że każdy prowadzący zajęcia stawia sobie inny cel, podobnie jak rodzice, decydujący się na uczestnictwo w nich. Dla jednych będą to wspomniane wyżej kompetencje społeczne i emocjonalne, budowanie więzi, dla drugich nauka muzyki sama w sobie, dla jeszcze innych wspieranie rozwoju językowego. I wszystkie te cele są w porządku.

Pewnie już się domyślacie, jakie cele są dla mnie ważne, biorąc pod uwagę, jak często pojawiły się w tym tekście. Jako nieformalna nauczycielka, uważam, że muzyka jest właśnie narzędziem do budowania więzi między rodzicem a dzieckiem, rozwoju kompetencji społecznych i emocjonalnych wszystkich uczestników zajęć. Kluczowe jest dla mnie zaangażowanie rodzica w muzykowanie. Jest to proces, w którym chcę jedynie towarzyszyć, dawać propozycje, stwarzać możliwość. Nie wydaję poleceń, nie trzymam się sztywno planu. Chcę być otwarta na uczestników, wykorzystywać to, co akurat sami podsuwają.

Nie jestem też zwolenniczą wyznawania jedynej słusznej metody. Sądzę, że bardzo zawęża to spektrum rozumienia i daje mniej możliwości do wykorzystania. Dlatego moje zajęcia nie są gordonkami, rytmiką czy logorytmiką. Na moich zajęciach znajdziecie wszystkiego po trochu. Odrobinę Gordona, Dalcrose’a, odrobinę Pomelody i języka angielskiego, odbrobinę logorytmiki i improwizacji. A co najważniejsze, mam nadzieję, że znajdziecie poczucie wspólnoty i przynależności, ukojenia i otwartości na Wasze dzieci, narzędzie do budowania z nimi więzi i bliskości. Na tym zależy mi najbardziej.