Książki z marca 2021 cz. 2

Czas na drugą część książek z marca 2021. Tym razem na tapet biorę książki dla dzieci i rodziców. Zapraszam!

Wpis powstał we wspołpracy z księgarnią czytam.pl

Książki dla dzieci

Cyfekrowa książka“, wyd. Nasza Księgarnia

Cyferkowa książka” to bardzo przyjemna książka dla najmłodszych do nauki cyfr i liczenia. Cyfry są kolejną częścią “Literkowej książki”.

Książka jest kolorowa i interaktywna dzięki zawartych w niej protych zadaniach. Zamiast ilustracji wykorzystano zdjęcia cyferek wydzierganych na szydełku przez Annę Salamon. Maluchy mogą zobaczyć, jak wygląda cyfra, jak się nazywa, a liczyć uczą się razem z zapełniającym się zabawkami i innymi przedmiotami regał.

Do tego, co kilka cyfr, autorki proponują przyjemne wierszyki, które napisała Alicja Krzanik i ilustracje, na których dzieci mogą szukać i liczyć przedmioty znane im z codzienności.

Fot. Anna Mitura

Za chmurami“, wyd. Dwukropek

Tę książkę wybrała moja córka. “Za chmurami” to pięknie ilustrowana opowieść o rodzinie wpatrzonej w ekran telewizora, opowiadana z perspektywy dziewczynki próbującej zwrócić na siebie uwagę rodziców. Pewnego dnia dziwny stwór kradnie ich antenę telewizyjną, a oni w walce o nią, zostają prowani w dalekie strony, gdzie przezywają wspólne przygody.

Poruszająca książka autorstwa Karoliny Hyli zmusza do refleksji nad naszą codziennością oraz tym, co naprawdę jest w życiu ważne.

“Za chmurami” otrzymała wyróżnienie Jury Dziecięcego w 6. edycji konkursu Książka Dobrze Zaprojektowana – zacznijmy od dzieci.

fot. Anna Mitura

A królik słuchał“, wyd. Mamania

Nie jest to całkowita nowość w naszej biblioteczce, jest to jednak książka, która w minionym miesiącu towarzyszyła nam codziennie.

“A królik słuchał” Cori Doerrfeld to historia Taylora, który pewnego dnia postanowił coś zbudować. W czasie pracy spotyka go jednak niepowodzenie. Na kolejnych stronach przychodzą do niego różne zwierzęta, każde z inną radą, co powinien teraz zrobić Taylor. Żadna z nich jednak nie jest dla niego pomocna. Na końcu przychodzi królik, który po prostu jest obok chłopca i milcząc towarzyszy mu w jego emocjach.

Oprócz wartościowej treści książka jest pięknie i minimalistycznie zilustrowana. Ilustracje stanowią w niej dopełnienie treści, nie przeszkadzają jednak w jej odbiorze ani nie rozpraszają zbytnio uwagi. Są narysowane miękką kreską i utrzymane w pastelowych barwach, co daje kojący efekt całości.

Jedna z prowadzących zajęcia w mojej szkole powiedziała, że jest to książka dla każdego terapeuty.

Fot. Anna Mitura

Tosia i Julek“, wyd. Dwukropek

O Tosi i Julku wspominałam już kilka razy na moim Instagramie. Bo są to książki, które absolutnie skradły moje serce.

“Tosia i Julek” to typowe historyjki o charakterze psychoedukacyjnym dla dzieci. W każdej części książki jej bohaterowie przeżywają przygody, które wydarzają się w codzienności każdego dziecka. W każdej z nich jednak małe rodzeństwo napotyka na jakąś trudność, wyzwanie. Na placu zabaw konfrontują się, z tym że inne dziecko nie chce się podzielić swoją łopatką [“Tosia i Julek uczą się dzielić“], a podczas porannego mycia zębów nie potrafią skupić się i zrezygnować z zabawy [“Tosia i Julek myją zęby“]. Są to realne problemy małych dzieci, ale nie tylko, także ich rodziców i opiekunów.

Autorka, Magdalena Boćko-Mysiorska, pokazuje z jednej strony dzieciom, jakie zachowania w tych trudnych sytuacjach są społecznie akceptowalne, a jakie niekoniecznie, jak sprostać oczekiwaniom dorosłych, a z drugiej strony rodzicom, jak w tych trudnych i często wyprowadzających z równowagi momentach, zareagować szanując granice dziecka, wspierając je w jego emocjach, jednocześnie nie dając przyzwolenia na krzywdzenie innych czy łamanie zasad.

Książki z serii “(Nie) Tacy Sami” to praktyczne “poradniki” życia dla dzieci i dorosłych. Na końcu każdej historii autorka zawarła fachową wiedzę, wskazówki i porady dla rodziców i opiekunów, którzy mogą dowiedzieć się, z czego dane zachowanie dzieci wynika, czego mogą, a czego nie mogą od nich oczekiwać oraz praktyczne strategie radzenia sobie.

Te niepozorne książeczki to skarbnica dobrych nawyków, rozwiązań i strategii dla małych i dużych! W moim odczuciu świetnie sprawdzą się jako lektura w domu, żłobku, przedszkolu, a nawet w ośrodkach i gabinetach terapeutycznych dla dzieci i rodzin.

Niedźwiadek szuka przyjacół“, wyd. Dwukropek

Ta książka urzekła mnie ilustracjami. Są przepiękne, baśniowe, wykonane z niezwykłą starannością. Obcowanie z nimi uwrażliwia dzieci na sztukę, koi, kształtuje zmysł estetyczny. To jednak tylko jeden z walorów tej książki.

Historia jest dokładnie o tym, o czym mówi tytuł: “Niedźwiadek szuka przyjaciół”. Poznajemy w niej niedźwiedzia, który jest samotny i szuka przyjaciół. Niestety, dlatego że jest większy od innych mieszkańców lasu, robi dużo hałasu i nie za bardzo wie, jak “zagadać”, wszystkie zwierzęta od niego uciekają. W końcu pewien jeż decyduje się zaryzykować i wchodzi w dialog z Niedźwiadkiem.

Bardzo ważna, moim zdaniem, prawda, która płynie z tej książki to ta, że nie wszyscy będą nas lubić oraz że nikogo nie da się zmusić do przyjaźni. Niedźwiadek bowiem tak bardzo chciał, żeby wszyscy go lubili, że nie starczało mu już zasobów, żeby cieszyć się z tego, co już ma.

Książki dla rodziców

Jak zapewnić swojemu dziecku najlepszy start. Edukacja i rozwój zgodne z naturalnymi potrzebami przedszkolaka“, wyd. Muza

Powstawanie tej książki śledziłam na Instagramie jej współautorki, Anity Janeczek-Romanowskiej i wiedziałam, że to musi być coś dobrego. Jednak ponieważ nie jestem mamą przedszkolaczki, nie wyrywałam się do zakupu tej książki.

Po jej lekturze mogę zapewnić – nie jest to książka tylko dla rodziców przedszkolaków, ale dla wszystkich rodziców dzieci do 6 roku życia.

“Jak zapewnić swojemu dziecku najlepszy start” została napisana przez doskonałą psycholożkę dziecięcą, Anitę Janeczek-Romanowską oraz pisarza i nauczyciela akademickiego Mikołaja Marcela. Porusza temat wyboru przedszkola i adaptacji w placówce, ale także wiele innych tematów, z którymi warto, by rodzice się zapoznali.

W sposób bardzo merytoryczny, ale i łagodny w stosunku do czytelnika, autorzy odpowiadają na potencjalne pytania rodziców, wskazują rozwiązania i metody zaczerpnięte z ich doświadczenia zawodowego, pokazują, co warto robić w relacji z dzieckiem, a czego unikać.

W tej książce znajduje się masa aktualnej wiedzy z zakresu rozwoju małego dziecka. Od tego jak dzieci budują relacje, przez lęki i kryzysy rozwojowe, edukację, zabawę i komunikację aż po wychowanie bez kar i nagród, nowe media, rozwój dzieci ze specjalnymi potrzebami i wspieranie rozwoju przedszkolaków.

Zarówno jako mama, jak i opiekunka w klubie malucha, znajduję z niej wiele przydatnych wskazówek, inspiracji czy po prostu “zwykłej” wiedzy, które poszerzają moje horyzonty, kompetencje i sprawiają, że jestem jeszcze jeden kroczek bliżej do zrozumienia i wspierania dzieci otaczających mnie na co dzień. Zarówno mojej córki, jak i dzieci w placówce.

Gdybym miała wymieniać tu każdy aspekt tego poradnika, który jest warty uwagi, napisałabym osobną książkę. Ten tytuł bardzo polecam rodzicom, opiekunom i nauczycielom, którzy chcą mądrze towarzyszyć dzieciom i wspierać je w ich rozwoju.

Fot. Anna Mitura

Do przeczytania w następnym miesiącu ❤

Co dają książki? Biblioterapia

Pewni znani Starsi Panowie śpiewali, że piosenka jest dobra na wszystkoI oczywiście mieli rację. O wpływie muzyki na emocje pisałam tu. Dziś jednak, myśląc o panaceum na bolączki wszelakie, myślę o książce.

Mając ostatnio dość trudny i stresujący czas, zastanawiałam się, co mogę zrobić, by sobie pomóc. Męczyć się nie lubię, więc ćwiczenia fizyczne odpadają. Zresztą, z pracy z maluchami wracam tak zmęczona fizycznie, że dokładanie sobie odniosłoby odwrotny skutek. A może nie? Malowanie, rysowanie, wyklejanie – potem mam bałagan, a bałagan mnie stresuje. Pomyślałam więc, co sprawia mi największą przyjemność, na co zawsze najbardziej czekam. Odpowiedź brzmiała: na moment wieczornej ciszy z książką.

Dlatego właśnie poświęcam codziennie, chociaż chwilę na przeczytanie rozdziału książki, inspirującego artykułu, wiersza czy opowiadania.

Czytanie pozwala mi oderwać się od codziennych problemów. Przenieść się w świat zupełnie inny niż mój. Poznać inną perspektywę, dowiedzieć się, jak żyją inni ludzie. Poczuć, że ktoś przeżywa coś podobnego, jak ja. Pobudzić szare komórki, czerpać przyjemność ze słów, tego, jak układają się w zdania, zdania w akapity.

Co jest dla mnie szczególnie ważne, jest to aktywność CICHA i SAMODZIELNA. Jestem introwertyczką. Kocham ciszę, mój wewnętrzny świat, najlepiej odpoczywam sama, w moim domu. Moja codzienna aktywność znacznie jednak od tego odbiega. Spędzam codziennie 8 godzin z grupą szalonych dwulatków. Po tym czasie odbieram moją osobistą dwulatkę i wracam z nią do domu. Życie introwertycznych rodziców nie jest proste. Dlatego ten czas bycia ze sobą jest mi potrzebny tak samo, jak obiad, porcja serotoniny w kapsułce czy ubranie się adekwatnie do pogody.

Mając też wiedzę z zakresu arteterapii, świadomie stosuję auto biblioterapię jako codzienny selfcare. Czytanie nie tylko jest formą zdobywania wiedzy. Posiada również szereg innych funkcji: kompensuje poczucie bezsensu, inspiruje do pewnych zachowań, pomaga rozwiązywać życiowe zadania, kształtuje umiejętności werbalne i estetyczne, uwrażliwia na doznania płynące z wewnątrz oraz z zewnątrz, kształtuje system wartości i cele życiowe, pozwala na przeżycie nieuświadomionych uczuć, daje możliwość odreagowania i w końcu – zapewnia rozrywkę.

Cieszy mnie również fakt, że zaczęłam oddzielać czytanie w celu zdobywania wiedzy i czytanie jako formę dbania o higienę psychiczną. Nie za bardzo bowiem relaksowała mnie wieczorna lektura poradnika o żywieniu dzieci, ale powieść, opowiadanie czy esej już tak.

Jestem ciekawa, jaką rolę w Waszym życiu odgrywają książki i czy lektura też Was odpręża, a może wręcz przeciwnie – nudzi Was i stresuje? 🙂

Do przeczytania w następnym wpisie!

Książki z marca 2021 cz. 1

Nowa seria wpisów reaktywująca nieco mojego bloga 😉 Recenzje książek, które wpadły mi w ręce w minionym miesiącu. Zaczynamy od marca!

W marcu 2021 przeczytałam w całości 3 książki i 2 w okolicach połowy. Są to oczywiście książki dla dorosłych. Ponieważ jestem mamą, na co dzień pracującą z dziećmi, chcę Wam również przedstawić aż 6 propozycji tytułów dziecięcych, które były zdecydowanymi faworytami ostatniego czasu.

Wpis postanowiłam podzielić na dwie części, ze względu na to, że 11 książek to całkiem sporo (ups…). W części pierwszej zapraszam więc do przeczytania o książkach dla dorosłych spoza tematyki parentingowej, w drugiej – książkach dla dzieci i rodziców.

Książki dla dorosłych

Książka o miłości“, wyd. Znak

“Książka o miłości” Małgorzaty Halber i Olgi Drendy, to książka, która (jak głosi jej podtytuł) bawiąc, uczy. To rozmowa dwóch dojrzałych kobiet o miłości, związkach i tym wszystkim, co ich dotyczy. O uważności na siebie i partnera/partnerkę, o tym, jak nie stracić siebie będąc w związku, na czym te związki są budowane i dlaczego umierają. O tym, czego każdy i każda z nas potrzebuje, o blaskach i cieniach życia we dwoje i solo. Słowem – o życiu i podstawowym pragnieniu kochania i bycia kochanym.

Dlaczego ta akurat rozmowa zapisana w postaci książki jest wyjątkowa? Bo to rozmowa elektroniczną. Autorki pisały ją w Google dosc a inspiracją do jej powstania były ich rozmowy na komunikatorach.

Nie jest to książka psychologiczna, choć myślę, że już psychoedukacyjna jak najbardziej. Znajduje się tam mnóstwo nawiązań do popkultury, memów, współczesnego internetowego języka. Jednocześnie jest to książka pełna treści, skłaniająca do refleksji, które robią rzeczy z czytelnikiem czy czytelniczką.

Myślę, że to, co warto wiedzieć sięgając po “Książkę o miłości” to to, że jest ona pisana z perspektywy białych, heteroseksualnych i monogamicznych kobiet, do czego też same autorki się przyznają. Poruszają oczywiście wątek związków jednopłciowych, jednak robią to z pokorą, uznając, że głos w tej sprawie należy oddać zainteresowanym, a nie wypowiadać się za nich lub za nie.

Od jednego Lucypera“, wyd. Wydawnictwo Literackie

O tej książce usłyszałam pierwszy raz od Anny Dziewit-Meller na jej Instagramie i pomyślałam, że może to być coś ciekawego. Później usłyszałam recenzję Joli Szymańskiej, nomen omen bardzo pozytywną, z której dowiedziałam się, o czym jest ta książka i pomyślałam, że to chyba nie dla mnie. Nie planowałam jej czytać. Aż pewnego dnia jedna z bliskich mi osób wcisnęła mi tę powieść w ręce i powiedziała “To jest tak dobre!” i tyle.

Zabrałam więc do domu “Od jednego Lucypera”. Zaczęłam czytać i… przepadłam. TO JEST TAK DOBRE, jest chyba najlepszą recenzją tej książki. To powieść, która cały czas we mnie rezonuje i myślę, że będzie to trwało jeszcze długo.

“Od jednego Lucypera” to historia pewnej rodziny. A tak naprawdę kobiet z tej rodziny. Nie jest to rodzina warszawska, czy krakowska. To prosta rodzina pochodząca ze Śląska. Krok po korku, poznajemy kobiety z każdego pokolenia: współczesną nam Kasię, jej mamę, babcię, jej siostrę i prababcię. Poznajemy rodzinne tajemnice, schematy nieświadomie przekazywane kolejnym pokoleniom, a wraz z nimi traumy. Dotykamy również tematu wykluczenia kobiet w czasie wojny i tuż po niej, zmian systemowych i rewolucji społecznej, która nie miała swojego źródła w samym polskim społeczeństwie, ale została narzucona z zewnątrz.

Ta powieść jest napisana pięknym językiem. Jej zdecydowanym wyróżnikiem jest wplecenie gwary śląskiej w wypowiedziach bohaterów. To bardzo ważna książka o dziedziczeniu traumy, poruszająca wątki społeczne, historyczne i polityczne. Książka o kobietach, napisana przez kobietę, jednak nie tylko dla kobiet.

Zdjęcie okładki ze strony lubimyczytac.pl

Ballada o lutniku“, wyd. Wydawnictwo Poznańskie

O tej książce myślałam, że jest nowością. Bardzo się zdziwiłam, kiedy dowiedziałam się, że pierwsze jej wydanie miało miejsce w 1987 roku.

“Ballada o lutniku” Wiktora Paskowa, to niewielka książka opowiadająca o chłopcu imieniem Wiktor i jego relacji z Georgiem Henigiem, starym lutnikiem. Akcja dzieje się w latach 60′ XX wieku w Bułgarii. Wiktor jest synem muzyka, siłą rzeczy i jemu rodzice planują taką samą ścieżkę.

Opowieść Wiktora jest jednak tylko częścią tej książki. Odgrywa się ona bowiem na tle zmian ustrojowych i społecznych w Bułgarii, państwie, które dopiero powstawało. Dotyka problemu biedy, wykluczenia, podziałów klasowych, a także życia, umierania i w końcu śmierci samej w sobie.

Jak pisze tłumaczka “Ballady o lutniku”, Mariola Mikołajczak, jest to książka wielowarstwowa, na którą składają się historia o przyjaźni małego chłopca i rzemieślnika, warstwa historyczna, będąca świadectwem tamtych czasów i w końcu warstwa filozoficzna.

Ballada o lutniku jest moralitetem, który jest wolny od moralizowania, powieścią historyczną bez opisu wielkich wydarzeń, trzyma w napięciu, choć nie jest książką sensacyjną, wzrusza, mimo że nie ma w niej romantyzmu”. (Mariola Mikołajczak, posłowie do Ballady o lutniku).

Fot. Anna Mitura

Szklany klosz“, wyd. Marginesy

“Szklany klosz” Sylvii Plath to książka, z której przeczytałam dokładnie 53% i nie wiem, czy jeszcze do niej wrócę.

Zdecydowałam się przeczytać tę książkę, ponieważ należy ona do kanonu literatury feministycznej. Jest to jednak powieść ciężka, przygnębiająca (może dlatego, że bohaterka choruje na depresję?), napisana dość specyficznym językiem, przypominającym język “Wielkiego Gatsby’ego”.

Akcja dzieje się w USA a bohaterką jest Esther, dziewczyna, dla której sensem życia jest nauka. Odbywając staż w Nowym Jorku, odkrywa jednak, że nie widzi dla siebie przyszłości a co więcej, nie zgadza się ze społecznymi wymaganiami i oczekiwaniami w stosunku do kobiet. Poznajemy jej rozterki, historie miłosne, w których była zwodzona i oszukiwana, a mimo tego, to jej partnerzy otrzymywali społeczne zrozumienie. W końcu Esther przechodzi załamanie nerwowe.

Dużym plusem tej powieści jest to, że jest ona pisana w pierwszej osobie. Nie patrzymy więc na bohaterkę z góry, nie oceniamy jej, lecz rozumiemy motywy jej postępowania, możemy się z nią utożsamić a w pewnym momencie wręcz odczuć, że to świat “oszalał”, a nie ona.

Być może dam “Szklanemu kloszowi” jeszcze jedną szansę, bo nie jest to zła książka, której nie warto czytać. Jednak na ten moment poczułam się nią bardzo zmęczona, a ponieważ wiem już, że jeśli się coś zaczęło, to nie trzeba tego kończyć 😉 to odkładam ją, do czasu, w którym będę miała na nią przestrzeń. Lub na zawsze 😉

Fot. Anna Mitura

Takie to książki przeczytałam w marcu 2021 roku. Może wybierzecie z nich coś dla siebie? A może dla kogoś innego? Ja w każdym razie wszystkie te książki (nawet “Szklany klosz”) polecam z czystym sumieniem.

Do przeczytania w drugiej części, w której słów kilka napiszę o książkach dla dzieci i rodziców 🙂